شراره ای مرا در کام می کشد

تن من یک جنگل سرد و تاریک

گویی سالها در انتظار اتفاقی که نمی داندش

تن تو گرم و روشن در فکر من

بودن ناشناست را آرزو کردم انگار

که ناگهان دیدم شراره ای مرا در کام می کشد

بر جانم ریختی و تمام سیاهی ها را

با شعله های عشق رنگ زدی

دیگر از این جنگل هرچه بسازند

جان من است مزین به رنگ ناب تو